مسیر جاری : صفحه اصلی/مقالات/سبک زندگی با رویکرد اجتماعی/رسانه‌های جمعی/روز استقلال و جی.آی. جین زیر تیغ سانسور پنتاگون
روز استقلال و جی.آی. جین زیر تیغ سانسور پنتاگون
روز استقلال و جی.آی. جین زیر تیغ سانسور پنتاگون
خدمات متقابل پنتاگون و هالیوود - قسمت هشتم
تنظیم و ویرایش : حرف آخر
تعداد بازدید کننده : 392

در فصل ششم کتاب عملیات هالیوود آمده است که دین دولین تلاش زیادی نموده تا رضایت ارتش آمریکا را برای همکاری با وی در فیلم روز استقلال، بدست بیاورد. فیلم درباره هجوم بیگانه‌ها به زمین بود و ساختش هزینه‌ی‌ زیادی دربرداشت، اما اگر می‌توانست پنتاگون را راضی کند جنگنده، تانک و هلیکوپترهایی که نیاز داشت را به او بدهد میلیون‌ها دلار صرفه‌جویی می‌شد. در سال 1996 نیز ریدلی اسکات برای جلب رضایت پنتاگون و دریافت حمایت آنها برای ساخت فیلم جی. آی. جین خود را به آب و آتش زد.

در ادامه متن کامل فصل ششم از کتاب عملیات هالیوود تقدیم خوانندگان می‌شود:

 

فصل ششم

برخی فیلم‌سازها هرچقدر هم تلاش می‌کنند نمی‌توانند فیلمنامه خود را به قدری تغییر دهند که رضایت پنتاگون جلب شود، گرچه کارهایی که حاضرند برای دریافت حمایت سازمان انجام ‌دهند حیرت‌انگیز است.

در سال 1995 دین دولین [1] تلاش می‌کرد حمایت ارتش را برای ساخت فیلمی که خودش فیلمنامه آن را نوشته بود، یعنی روز استقلال [2]، بدست بیاورد. فیلم درباره‌ی هجوم بیگانه‌ها به زمین بود و ساختش هزینه‌ی‌ زیادی دربرداشت، اما اگر می‌توانست پنتاگون را راضی کند جنگنده، تانک و هلیکوپترهایی که نیاز داشت را به او بدهد میلیون‌ها دلار صرفه‌جویی می‌شد.

اما نمی توانست پنتاگون را متقاعد کند که فیلمش برای ارتش مفید است. وزارت دفاع از فیلمنامه خوشش نمی‌آمد؛ فیلمنامه به اندازه کافی به نفع ارتش نبود.
یکی از مقامات وزارت دفاع پس از خواندن اولین نسخه فیلمنامه دولین در یادداشتی درون سازمانی نوشت:

من فکر نمی‌کنم این پروژه هیچ‌وقت از حمایت وزارت دفاع برخوردار شود. چیزی در فیلمنامه نیست که اگر حتی آنها بدون ما فیلم را بسازند به نفع ما تمام نشود. داستان همان قضیه تکراری غلبه کردن بیگانه‌های فضایی بر تلاش نومیدانه، نامتناسب و کاملاً بیهوده ارتش برای مقابله با آنها است. اگر خط روایی اصلی را بپذیریم، باید کار زیادی برای افزایش واقع‌گرایی و مثبت بودن تصویر ارائه شده از ارتش انجام دهیم. اما آیا شرکت تولید کننده حاضر است این تغییرات را اعمال کند؟

و در نهایت معلوم شد که دولین حاضر است برای دریافت حمایت ارتش هر تغییری را در فیلمنامه اعمال کند. در فیلمنامه اصلی تمام تلاش‌های ارتش برای مقابله با موجودات فضایی شکست می‌خورد. حمله جت‌های جنگنده در برابر تکنولوژی برتر موجودات فضایی ناکام می‌ماند. حتی بمب اتمی که روی یکی از کشتی‌های بیگانگان منفجر می‌شود نیز هیچ تأثیری ندارد. در آخر یک فرد غیرنظامی که نقش او را جف گلدبلوم [3] ایفا می کند نقشه‌ای برای مقابله با بیگانگان می‌کشد، و در نهایت فداکاری قهرمانانه یک فرد غیرنظامی دیگر، خلبان هواپیمای سمپاشی دائم الخمری با بازی دنیس کواید که جنگنده‌ای را به یکی از سفینه‌های نیروبر عظیم بیگانگان می‌کوبد، جریان نبرد را تغییر می‌دهد.

 

 

البته یک کاپیتان تفنگداران دریایی با بازی ویل اسمیت هم در فیلم هست که به نابود کردن کشتی اصلی موجودات فضایی کمک می‌کند، اما در فیلمنامه اصلی به صورت مرد عیاشی به تصویر کشیده شده بود که رابطه نامشروعی با یک رقاص دارد؛ و این تصویری نبود که تفنگداران بخواهند از افسرانشان ارائه شود.

در نتیجه جای تعجب نداشت که پنتاگون از دولین بخواهد «بازبینی جدی» در فیلمنامه انجام دهد تا آنها با حمایت از فیلم موافقت کنند. وزارت دفاع به دولین گفت اگر کمک ارتش را می‌خواهد باید «مشکلات مهم متعددی را در فیلمنامه کنونی» برطرف کند.

بزرگ‌ترین مشکل فیلمنامه از نظر وزارت دفاع «نبود قهرمانان ارتشی واقعی» در فیلم بود:

«ارتش ناتوان و ناکارآمد به نظر می‌رسد؛ تمام پیشرفت‌های صورت گرفته در متوقف کردن بیگانگان نتیجه‌ی تلاش‌های افراد غیرنظامی هستند.»

تفنگداران دریایی هم مشکل مشابهی با فیلمنامه داشتند. سروان داستین سالم معاون دفتر روابط عمومی تفنگداران دریایی در لس آنجلس در تاریخ 15 مارس 1995 در یادداشتی به یکی از تولیدکنندگان فیلم یعنی ویلیام فی می‌نویسد:

سناریوی کلی تصویر مثبتی از ارتش و توانایی‌های آن به مردم ارائه نمی‌دهد... شاهد نابود شدن پایگاه‌های نظامی و هواپیماها توسط موجودات فضایی هستیم و در نهایت یک فرد غیرنظامی تهاجم بیگانگان را متوقف می‌کند... در حال حاضر استیو هیلر (با بازی ویل اسمیت) قهرمان نظامی اصلی است. شخصیت بی‌تفاوت و رفتار غیرمسئولانه استیو ـ گفتن این که "دهن این فضایی‌ها رو سرویس کنیم" یا دادن وسائل آتش بازی به یک کودک ـ نشان دهنده بلوغ شخصیتی و ویژگی‌های رهبری که یک تفنگدار دریایی واقعی باید داشته باشد نیستند. استیو ممکن است خلبان ماهری باشد اما رهبر تفنگداران دریایی نیست. گرچه در انتهای فیلم رفتار قهرمانانه‌ای از خود نشان می‌دهد مشکلات شخصیتی جدی دارد که باید برطرف شوند. و مسئله ارتباطش با یک رقاص نیز تأثیر ناخوشایندی روی شخصیتش دارد.

مسئولین پنتاگون از این‌که یک خلبان سمپاش دائم الخمر بتواند با یک جت جنگنده F-15 پرواز کند نیز خوششان نمی‌آمد؛ طبق یادداشتی درون سازمانی:

«ما نمی‌خواهیم مردم فکر کنند هرکسی می‌تواند با چنین هواپیمای پیشرفته‌ای پرواز کند. خلبان دائم الخمر باید حذف شود.»

دیگر مشکل فیلمنامه از نظر وزارت دفاع «ارائه تصویر منفی از وزیر دفاع و رئیس ستاد مشترک» بود. مشکل دیگر وزارت دفاع یکی از نکات کلیدی فیلمنامه بود؛ این‌که نیروی هوایی در سال 1974 بشقاب پرنده‌ای را در رزول [4] واقع در نیومکزیکو یافته بود و آن را به‌طور محرمانه ـ و بدون اطلاع رئیس جمهور ـ در تأسیسات نظامی سری به نام محدوده 51 [5] نگه می‌داشت.

وزارت دفاع به دولین گفت:

واقعه رزول یک افسانه است. وزارت از فیلمی که به افسانه‌ها بپردازد حمایت نخواهد کرد. وزارت دفاع نمی‌تواند اطلاعاتی مانند در اختیار داشتن موجودات فضایی و سفینه را از رئیس جمهور مخفی نگه دارد.

دولین که انتقاد پنتاگون از فیلمنامه برایش گران تمام شده بود، به فیل استراب رئیس بخش ارتباطات فیلمسازی وزارت دفاع گفت که حاضر است تغییرات عمده‌ای در فیلمنامه بدهد تا مورد پسند پنتاگون قرار بگیرد. وی در نامه‌ای به تاریخ 8 می 1995 به پنتاگون نوشت که این کار «جذب و حفظ» نیروهای نظامی را که هدف اصلی پنتاگون از کمک به فیلم‌ها بود ارتقا می‌بخشد.

 

 

دولین به استراب گفت:

ما کاری می‌کنیم که جنگ ستارگان و تاپ گان [6] مثل هواپیماهای کاغذی به نظر برسند. فقط صبر کن. هیچ تصاویر هوایی مثل این فیلم وجود نداشته است. اگر این فیلم باعث نشود تمام پسرها در این کشور بخواهند سوار جنگنده شوند من فیلمنامه را می‌خورم.

دولین در نامه‌اش به استراب گفت تغییرات زیادی مطابق دغدغه‌های پنتاگون در فیلمنامه انجام داده است. در پاسخ به شکایت پنتاگون که فیلم «هیچ قهرمان نظامی واقعی ندارد»، دولین قول داد که چندین شخصیت نظامی فیلم را تقویت کرده و نقش‌های مثبت‌تری به آنها بدهد، و حداقل دو شخصیت غیرنظامی فیلم پیش‌زمینه‌ی نظامی داشته باشند.

وی به استراب گفت که شخصیت جف گلدبلوم دانشمند «پیشینه نظامی» خواهد داشت تا برای پنتاگون جذاب‌تر باشد، و رئیس ستاد مشترک هم بصورت مثبت‌تری نسبت به فیلمنامه اولیه به تصویر کشیده خواهد شد.

دولین به استراب گفت: «اکنون ژنرال گری شخصیت حمایت‌کننده و پرانرژی‌تری دارد»، و قول داد فیلمنامه را طوری بازنویسی کند که شخصیت کواید در نقش خلبان هواپیمای سمپاشی پیشینه‌ای به عنوان یک خلبان جت جنگی ماهر و برجسته داشته باشد تا عملیات انتحاری‌اش علیه سفینه نیروبر بیگانگان باورکردنی‌تر باشد.

دولین نوشت:

ما معقتدیم با برجسته‌تر کردن جنبه‌های نظامی این شخصیت‌ها، خواهیم توانست تجربه‌ی نظامی را به صورت مثبت‌تر و جذاب‌تری به تصویر بکشیم. ارتش اکنون نقش بسیار موثرتری دارد.

دولین به استراب گفت که شخصیت ویل اسمیت:

دیگر آبجو نمی‌نوشد و متوجه می‌شود که اگر می‌خواهد در ارتش به موفقیت دست یابد باید بزرگ شود. این مسئله باعث می‌شود تفسیر معتبرتر و محتمل‌تر از زندگی، عملیات‌ها و سیاست ارتشی ارائه شود.

وی همچنین به استراب گفت:

ما واقعه رزول و ناحیه 51 را از محدوده ارتش خارج کرده‌ایم. اکنون هردو بخشی از یک آژانس دولتی ساختگی به اسم آژانس ملی اطلاعات هستند.

یکی از شخصیت‌های منفی اصلی فیلم به نام آلبرت نیمزیکی (با بازی جیمز ربهورن) در ابتدا در قالب وزیر دفاع به تصویر کشیده شد بود که این تأسیسات سرّی تحت نظارت وی قرار داشتند. اما دولین به پنتاگون گفت که این شخصیت به «رئیس دفتر کاخ سفید» [7] تغییر یافته و دیگر ارتباطی با ارتش ندارد.
دولین می نویسد:

«ما معتقدیم با اعمال این تغییرات ارتش را به گونه‌ای مثبت‌تر و واقع‌گرایانه‌تر به تصویر کشیده‌ایم.»

با این حال دولین نتوانست ارتش را راضی کند و در نهایت فیلم هیچ کمکی از پنتاگون دریافت نکرد، و بسیاری از تغییراتی که دولین قول داده بود در ازای دسترسی به منابع ارتش در فیلمنامه اعمال کند از نسخه‌ی نهایی فیلمنامه حذف شد. اما وسعت تغییراتی که دولین حاضر بود در ازای دریافت حمایت نظامی انجام دهد نشان می‌دهد ارتش چه نفوذ زیادی روی فیلم‌سازهای هالیوود دارد.

 

 

در سال 1996 ریدلی اسکات [8] هم برای جلب رضایت پنتاگون و دریافت حمایت آنها برای ساخت فیلم جی. آی. جین [9] ـ با بازی دمی مور در نقش زنی که تلاش دارد وارد نیروی Navy SEAL شود [10] ـ خود را به آب و آتش زد. اما در انتها اسکات هم با وجود همه‌ی تلاش‌های خود نتوانست فیلمنامه را طوری تغییر دهد که رضایت نیروی دریایی جلب شود.

اسکات می‌گوید:

معامله به این خاطر به هم خورد که من می‌خواستم او (دمی مور) موهایش را بتراشد، و آنها گفتند نمی‌تواند این کار را بکند. به من گفتند این کار خیلی آلامد است و نمی‌توانم موهای او را کوتاه کنم.

مشکل دیگر نیروی دریایی عنوان فیلم بود، آنها می گفتند جی. آی (نیروی پیاده نظام) یک عنوان ارتشی است و هیچ جی.آی در نیروی دریایی وجود ندارد.

اما نیروی دریایی می‌خواست تغییرات بسیار دیگری نیز در فیلمنامه داده شود. اسکات به نیروی دریایی شکایت کرد که: «آن‌ها در هر صفحه مشکلی پیدا کرده‌اند.» اما نیروی دریایی به اسکات اطمینان داد که آنها فقط می‌خواهند تغییراتی در 22 صفحه از فیلمنامه داده شود.

یکی از این تغییرات مربوط به صحنه‌ای می شد که یکی از نیروهای مذکر SEAL نمی‌تواند جلوی مور در توالت ادرار کند. رئیس دفتر اطلاعات نیروی دریایی در لس آنجلس یعنی فرمانده گری شراوت به اسکات گفت:

(با این‌که فیلم) به مسائل مربوط به حضور زنان در خط مقدم نبرد زمینی می‌پردازد، صحنه ادرار هیچ فایده‌ای برای نیروی دریایی ندارد.

چند روز بعد اسکات به شراوت نوشت که صحنه حذف شده است. وی همچنین پذیرفت بیش از شش صحنه دیگر را که نیروی دریایی به آن‌ها اعتراض داشت حذف کرده، تغییر داده یا کاهش دهد. اما در انتها این تغییرات برای جلب رضایت ناظران نیروی دریایی کافی نبودند و آن‌ها از همکاری در تولید فیلم خودداری کردند.

 

نسخه پی دی اف فصل ششم عملیات هالیوود

پی‌نوشت‌ها:

[1] Dean Devlin
[2] Independence Day
[3] Jeff Goldblum
[4] Rosewell
[5] Area 51
[6] Top Gun
[7] White House chief of staff
[8] Ridley Scott
[9] G.I. Jane (General Infantry)
[10] United States Navy's Sea, Air and Land Teams: تیم‌های دریایی، هوایی و زمینی نیروی دریایی ارتش آمریکا

منبع: مشرق نیوز